Recensie Trekvogel

Elke maand schrijven wij een artikel in de vorm van een recensie over een van onze artiesten waaraan wij een bezoekje hebben gepleegd, zodat jij weet wat je kan verwachten bij het boeken of bezoeken van een voorstelling. Deze maand richten we het recensie-spotlicht Selma Visscher en haar tweede voorstelling Trekvogel.

Met haar eerste voorstelling Ik kijk liever leerden we Selma Visscher kennen. Hoe ze het alledaagse ongemakkelijk grappig maakte was een manier waarop ze onderscheid maakte tussen haar en andere cabaretiers, maar één voorstelling is al heel knap. Een tweede een heel ander verhaal. Waar er eerst vrijheid was, zijn er nu opeens verwachtingen. En vragen zoals: blijft ze trouw aan haar oorspronkelijke stijl of slaat ze haar (spreekwoordelijke) vleugels uit?

Trekvogel

Haar titel Trekvogel doet denken alsof ze dat laatste wil doen. Trekvogels blijven immers ook niet lang op dezelfde plek. Toch blijft Selma in deze voorstelling heel dichtbij haarzelf. Ze grapt over het (onvoltooide) vluchtgedrag van haar ouders, over hoe zij en haar broers namen hebben gekregen en over wat zij zelf nou eigenlijk echt wil – oftewel: vertrekken of blijven?

Als je Selma iets beter kent, is de titel de eerste indicatie dat de cabaretière graag tegen de verwachtingen van haar publiek in gaat. Dit wil overigens niet zeggen dat deze voorstelling totaal het tegenovergestelde is van haar eerste voorstelling. Juist niet.

Snap je het nog?

Los van ongemakkelijke grapjes maken over het dagelijkse heeft Selma namelijk nog een ander talent. Of misschien moeten we meer zeggen: een handelsmerk. Ze kan een grap vertellen waarvan je verwacht dat het ergens heen gaat, om vervolgens een compleet andere afslag te maken.

Zo heeft ze bijvoorbeeld een liedje dat super mooi en gevoelig begint. Echt zo’n liedje waar je op een gevoelige dag naar zou luisteren en dan… komt het refrein. Nou verklappen waar het over gaat willen we niet, maar we kunnen beloven dat je je krom lacht als je het hoort.

Over liedjes gesproken…

Selma Visscher is sowieso muzikaal heel sterk. In haar vorige voorstelling speelde de panfluit een grote rol. In Trekvogel is dat de accordeon. Waar de panfluit een stille rol had, speelt ze in tegenstelling tijdens deze voorstelling wel op de accordeon.

Overigens, net zoals de panfluit had de accordeon een grotere rol dan alleen maar die van muziekinstrument. Het is onderdeel van een grap, maar het geeft ook iets meer weg.

Aan de hand van de accordeon ontdek je dat Selma iemand is die zorgvuldig na denkt over wat ze wanneer wilt vertellen met haar grapjes.

Toch zijn het niet zo maar grapjes

Eerlijk, Selma Visscher’s voorstelling bezoek je als je iets “echts” wilt zien. Met al het dagelijkse en ongemakkelijke legt ze haar hart bloot, ondersteund door een hele reeks aan grappen en onverwachte clues. Of ze nou wilt vluchten zoals een Trekvogel of juist wilt blijven, aan het einde van de voorstelling weet ze het publiek nogmaals te verrassen met de ontknoping achter de grap. En nee, het is misschien niet groots, werelds of geëngageerd. Het is iets wat dichterbij huis is. Het is echt.

Selma Visscher in het theater 

Wil je de voorstelling bezoeken na het lezen van deze recensie over Trekvogel Bekijk dan de speellijst van Selma Visscher om te zien wanneer zij bij jou in de buurt spelen.  

Ben je een programmeur van een theater en heb je na het lezen van dit artikel vragen over de voorstelling van Selma Visscher? Neem dan contact met ons op via ons contactformulier. 

Foto:  

Dit artikel is geschreven door Anouk Pluijm

Foto: Giulliano Nobel